Wandelen naar Santiago de Compostela -75-

‘Buen Camino’, wat hoorde ik dat veel en wat was het goed

Volop drukte op het Plaza da Quintana, licht- en vuurwerkshow

Na mijn aankomst gisteren, verblijf ik nog wat dagen extra in Santiago de Compostela. Ik wil de stad en zijn directe omgeving wat beter leren kennen, de Botafumeiro zien en ‘knuffelen met Sint Jacob, de vuurwerkshow en de lichtshow bewonderen. Daarna wandel ik nog een rondje naar Finsterre, Muxiá en dan weer terug naar Santiago.

De Botafumeiro in de kathedraal van Santiago de Compostela

Gezellig druk in de straatjes in het centrum van Santiago, uiteraard vele pelgrims

Mijn sokken laat ik achter in Finsterre, niet verbrand. Hebben goede dienst gedaan

Met heel wat stempels in Muxía, vlak voor ‘het schip’ van Jacob

De zon zien zakken in de zee bij Muxía

Een kapel in de kathedraal van Santiago. In het mandje een wens gedaan

Dit is de laatste log die mijn eerste Camino beschrijft. Een kleine 1650 km van de ene kust naar de andere. Het moment dat ik de Atlantische oceaan zag was misschien nog wel emotioneler dan het aankomen in Santiago. Je hebt dan ook wel heel Spanje van oost naar west doorkruist. Het extra rondje naar de zee voerde ook door het erg mooi landschap van Galicië. Daarnaast was het onderweg een stuk rustiger dan de etappes voor de aankomst in Santiago, ik was daar wel weer aan toe.

Ik wil jullie bedanken voor de leuke reacties die ik heb mogen ontvangen. Leuk om te horen en te lezen en ook bij gelegenheid over te kunnen vertellen.

De volgende Camino start op 12 maart a.s. Vanuit Valencia wandel ik via de Camino Levante naar Santiago en hoop daar ergens in mei aan te komen.

Voor mensen die mij willen volgen, ik ga het nu bijhouden met Polarsteps. Eventueel kan ik een link doorsturen.

Bedankt!

Advertenties
Geplaatst in Spanje algemeen | Een reactie plaatsen

Wandelend naar Santiago de Compostela -74-

21 juli 2018 Monte do Gozo – Santiago de Compostela 6 km

De laatste kilometer!

De laatste kilometers zijn aangebroken, vandaag moet het gaan gebeuren. Toch is er van spanning nog geen sprake. Is dat omdat ik nog verder ga, nog naar de kust? Ook voel ik geen druk van moeten en van haast. Onderweg ontmoette ik wel mensen die hun vlucht naar huis al hadden geboekt. Daar heb ik gelukkig geen last van.

Redelijk op tijd sta ik op en wandel de berg af naar de stad. Onderweg is nog tijd voor een kop koffie en een croissant. En dan weer verder naar het centrum. Het is er nog rustig. En dan, de laatste 1000 meter, op de stoep en straat de laatste pijlen volgend zie ik ineens een poort, het plein voor de kathedraal ligt daarachter. En dan het plein op, net 8:00 uur en het is er erg stil, is dit het dan? Emotie is er niet, nee meer gelatenheid. Tot even later ineens de twee Friezen, DJ en Ilse het plein op lopen, zij gaan al weer verder naar Finisterre. Nu voel ik ineens wel de emotie en kom even lastig uit mijn woorden. DJ maakt nog even een foto van mijn aankomst voordat ze de opkomende dag induiken. Langzaam aan druppelen er meer pelgrims het plein op en wordt het lichter.

Daar sta je dan, voor de kathedraal in Santiago de Compostela, na een wandeling van 1449km

Dan besluit ik naar het bureau te gaan om mijn Compostela te halen, het is er nu vast nog rustig. Dat is ook want ik loop meteen naar binnen en word direct geholpen. Keurig te woord gestaan en de papieren ingevuld, ook vraag ik een papaver met de gewandelde kilometers. Tot mijn verrassing krijg ik, omdat ik bij de eerste 10 wandelaars van vandaag het bureau binnenloop, een lunch aangeboden in het Hostal de los Católicos (parador national) aan het plein bij de kathedraal. Ik had daar ooit wel eens iets over gelezen maar zeker geen rekening mee gehouden, nee anders was ik wel direct naar het bureau gelopen.

Al erg lang een traditie, de eerste 10 wandelaars van de dag krijgen een lunch aangeboden

De Nederlandse huiskamer voor Nederlandstalige pelgrims is in het zelfde gebouw en die loop ik gelijk maar binnen. Ook hier weer even wat opkomende emoties wat ook komt doordat ik in mijn eigen taal kan vertellen over mijn ervaringen. De koffie en het koekje erbij is uiteraard ook even lekker. Het ontvangst is overigens hartelijk en ik ontvang nog een aantal tips voor mijn verdere reis.

Ik heb nog volop tijd voordat ik ga lunchen en wandel naar mijn verblijf voor de komende 4 nachten. Ik heb geboekt in de Albergue Seminario Menor op een mooie lokatie niet ver van het centrum. Na mijn 1 persoons kamer, 4 nachten voor 80 euro, in orde gemaakt te hebben wandel ik weer terug naar het centrum. Het is intussen een stuk drukker geworden. Er is muziek en er wordt gedanst, wandelaars vallen elkaar in de armen, fietsers houden hun fiets in de lucht en intussen zijn er al vele souvenirs te koop. Ik laat dit alles maar rustig over me heenkomen en geniet er op mijn eigen manier van.

Sint Jacobus staat er mooi bij

De lunch in het Parador hotel was prima en in een internationaal gezelschap was het ook nog eens genieten van elkaars ervaringen.

In de middag wandel ik eens rustig door het centrum, de stad is aardig volgelopen, de terrassen ook, het is mooi weer en de pelgrims komen nog steeds binnen. Ik heb nog een aantal dagen voor de boeg hier en ga zeker nog een hoop zien en meemaken. Zo ga ik nog met Jacob knuffelen, wil ik de Botafumeiro zien gaan en natuurlijk het grote beloofde vuurwerk in het weekend.

Het geheel speelt zich echt in het centrum af, daar is het dan ook erg druk. Verlaat je het centrum dan is de rust verrassend. Het lijkt erop dat niemand zich daar waagt. Door het geocachen en de ruime tijd die ik even heb vind ik later in de stad nog een aantal parken met vandaar af schitterende zichten op de kathedraal.

Ik zal aan deze Camino nog een laatste log wijden met vooral wat foto’s en wat korte aantekeningen.

De volgende Camino, de Levante, start binnen een maand (half maart 2019). Daarover ga ik berichten via Polarsteps. Een nieuwe ervaring, ik ben benieuwd. Wil je de link hiervan ontvangen, laat maar weten.

Met een groet!

Muziekzaal onthaal bij binnenkomst op het grote plein

Geplaatst in Spanje algemeen | Een reactie plaatsen

Wandelend naar Santiago de Compostela -73-

20 juli 2018 O Pino -Monte do Gozo- 26km

Prachtige eucalyptus bossen

In de vroege ochtend is het nog heerlijk rustig op de Camino. Doordat ik ook een aantal caches probeer te vinden ‘verlies’ ik wat tijd en komen wandelaars mij voorbij. Zo wordt het dus ook drukker, dat is een eigen keuze in dit geval.

De drukte en de steeds nieuwe wandelaars die je ziet hebben ook tot gevolg dat er minder contacten ontstaan. Het wordt meer een massa gebeuren. Het ‘Buen Camino’ wat er onderweg bij het passeren wordt gezegd wordt ook minder, laat ik zeggen anders. Het is meer een formeel ‘hallo’ in plaats van ‘warme’ groet dat vaak uitmondt in een gesprekje.

Het is voor mij sowieso een opbouwende reis geweest, de eerste pak weg 600 km van Camí Sant Jaume was ik alleen en dat veranderde vanaf Logroño ineens. De Camino Francès kwam er bij, de stad liep vol met wandelaars, er waren volop slaapplaatsen, de commercie liet zich gelden. Even schakelen dus. Sliep ik tot daar altijd alleen in een ruimte, nu werden het zalen of flinke kamers met een aantal stapelbedden. Was het soms nog onrustig in de avond en stonden de eersten al weer voor vijf uur naast hun bed. Ineens wandelde ik niet meer alleen maar vrijwel steeds met andere pelgrims in het zicht. En uiteraard ook stukken samen, uit alle uithoeken van de wereld kwamen ze. Ik kon mijn talenkennis verbeteren. Het waren ook vaak verrassende contacten en gesprekjes. En een aantal kwam je met regelmaat opnieuw tegen en dan werd er weer even bijgekletst. Ook dat is pelgrimeren. Je kunt kiezen voor het alleen zijn en ook voor het samen gaan. Mooi is dat.

Even ‘alleen’ op de Camino

Ik merk dat ik al wat ga evalueren, en dat terwijl ik nog niet in Santiago ben aangekomen. De route van vandaag is wisselend, soms weer door prachtige eucalyptus bossen en dan weer in de buurt van verkeerswegen. We naderen echt een grote stad, het einde van de Camino voor velen: Santiago de Compostela.

Hermann, de bikkel uit Madrid

In de middag zie ik Carmen en Hermann, Spanjaarden die ik met regelmaat ontmoet, op een terras en sluit even bij hen aan. De bedoeling is intussen dat we de laatste kilometers samen willen lopen, morgen van Monte do Gozo naar Santiago, de laatste 5 kilometer. Dat is al eerder afgesproken. Hermann loopt moeilijk, heeft het zwaar. Carmen besluit een stukje alleen verder te gaan, dan kan ze even haar eigen tempo lopen. Ik besluit met Hermann verder te wandelen, de laatste 10 km tot Monte do Gozo. Op karakter wandelt hij door, zijn voeten doen pijn. De route kent hij, hij was hier al eerder. Dat is in dit geval in zijn voordeel.

Vlak voor de bestemming van vandaag begrijp ik dat Carmen toch door wil lopen naar Santiago en Hermann sluit zich daarbij aan. Oei, die heb ik niet aan zien komen. Ik besluit direct om dit niet te doen. Ik heb ik mijn hoofd morgen de laatste kilometers te doen. Een kort afscheid en weg zijn ze. Jammer, ik ervaar dit echter wel eens meer met Spanjaarden. Afspraak is niet altijd afspraak zoals bij ons in Nederland.

Monte do Gozo is een flinke heuvel waarvandaan je in de verte Santiago kunt zien liggen. Ik vind daar in een giga complex, tussen de 500 en 800! bedden, snel een bed en maak dat in orde. Het is nog steeds prachtig weer en ik nog wandel een stuk in de nabijheid. Op een stenen muurtje met zicht op Santiago droom ik een beetje weg.

Met in de verte de kathedraal van Santiago

Bij een groot monument tref ik een bus toeristen aan met een Nederlandse reisgids. Ik mag een groepsfoto maken en zelf kom ik ook op de foto, ben zomaar ineens een echte pelgrim die ze in hun midden hebben. Ach, je maakt zo van alles mee.

Morgen nog een klein stukje en ik heb mijn doel gehaald. Ik blijf 4 nachten daar, geniet van het grote feest ter ere van Sint Jacob en ga daarna weer verder, naar de Atlantische kust, naar Finisterre en Muxiá.

Grote beelden op de Monte do Gozo

Een beetje spannend is het wel, wat ga ik beneden aantreffen, hoe is het bij de kathedraal? De slaapplaatsen heb ik via Booking.com. al geregeld. We gaan ook dat allemaal beleven.

Tot de volgende log, Buen Camino!

.

Geplaatst in Spanje algemeen | 1 reactie

Wandelend naar Santiago de Compostela -72-

19 juli 2018 Mélide – O Pino 23km

Een muntje achterlaten in een muur, stuiver van 1948

Om 7:30 uur de weg op, het is rustig op de route. Het gros van de wandelaars is al eerder vertrokken denk ik. Weer zijn de omstandigheden voor een wandeling uitstekend, niet te warm, wat lichte bewolking. De regen die is voorspeld blijft vooralsnog uit. We gaan verder door een heuvelig landschap met vele mooie en rustige paadjes en koeien. Uit dit gebied komt ook erg goede kazen heb ik begrepen. De vele eucalyptusbomen vallen op, ze staan statig recht omhoog, soms in een mooi ‘gelid’. De gehuchtjes en dorpjes die ik passeer zijn stuk voor stuk het gezien worden waard, maar lijken ook uitgestorven. Overigens constateer ik wel dat het onderhoud van de woningen hier beter is dan een paar honderd kilometer terug.

Typische huizen met een uitbouw van de eerste verdieping

Vele eucalyptusbomen op deze dag gepasseerd

Onderweg ben ik ook op zoek naar stempels voor in mijn pelgrimspas (Credencial). Niet dat ik bij elke mogelijkheid stop maar ik merk wel dat het leuk is om ze te verzamelen. En niet enkel bij een bezochte kerk, zeker ook bij elke overnachting en ook op een plek waar ik onderweg even een koffie-, rustmoment heb. Vaak is het even een vraag, soms ligt de stempel al klaar. Intussen heb ik na een kleine 1400 km al heel wat verzameld. Onderweg zelfs een reserve pas aangeschaft. Soms kom ik wel aan 5 stempels op een dag, ook leuk om daar later nog eens naar terug te kunnen kijken. Daarnaast zijn het ook de stempels die in Santiago moeten worden overlegd om in het bezit te komen van een Compostela te ontvangen.

Verdwalen is er niet bij, overal waar het nodig zou kunnen zijn staan duidelijke palen met pijl en ook de afstand die er nog af te leggen is tot Santiago.

Nog 44,445 kilometer naar Santiago

Een aantal kilometers voor O Ponte haal ik een dame in uit Bulgarije. Ze heeft zich niet goed voorbereid op de Camino, ze loopt iets of wat zwalkend en heeft ook al een aantal keren de bus genomen. Het valt haar gewoon zwaar. Ook dat kan natuurlijk. De ene wandelaar heeft van te voren vele kilometers gemaakt de ander traint gewoon vanaf de aanvang van de Camino.

In O Ponte vind ik een herberg. Hij ligt niet aan de route, een paar honderd meter van het pad. Voor 13€ heb ik een bed op een zaal, weinig gasten, lekker rustig met een pittige beheerster. Ze maakt in eerste instantie geen echt vriendelijke indruk, ze houdt de boel kort, zeker ook in de communicatie met andere gasten. Zo zitten er ’s avonds twee meisjes uit Taiwan in de eetruimte. Het bestellen van een maaltijd verloopt erg moeilijk en van beide kanten is er irritatie. Ik kan dan ook niet mijn mond houden en probeer met mijn Spaans en Engels het recht te plooien. Dat lukt, gelukkig. Later merk ik wel dat ze naar mij in ieder geval wel aardiger is geworden.

s’ Avonds wandel ik het gehucht nog even in en vind daar een cafeetje wat nog open is. Met Maria-José heb ik een leuke babbel over van alles. Camino, haar werk als barvrouw, haar carrière, ons leven. Ook hier gaat een stuiver in de muur, even later ontvang ik een munt terug van haar: 50 peseta’s met afbeelding van Franco, ook best al een beetje oud. Intussen waren de paar biertjes ook erg lekker….

Morgen weer gezond opstaan en genieten van de volgende kilometers.

Buen Camino, hasta la próxima.

Nog een gezellige avond met Maria-José, lief en een gast

Deze man is al even kwijt, maar echt zoeken …. Ik begreep van niet(?)
Geplaatst in Spanje algemeen | Een reactie plaatsen

Wandelend naar Santiago de Compostela -71-

18 Juli 2018 Palas de Rei – Mélide 15km

De bekende Jakobsschelp onderweg naar Santiago de Compostela

Zoals eerder geschreven wil ik graag op 24 juli in Santiago zijn om het grote feest ter gelegenheid van de heilige Sint Jacob bij te wonen. Dat betekent dat ik ruim in de tijd zit. En daardoor maak ik de volgende planning:

Vandaag naar Mélide 15 km, morgen naar O Pino 23 km en overmorgen Monte Gozo 26 km. Dan kom ik op 21 juli na een kilometer of 5 wandelen ’s morgens op tijd aan in Santiago. Daar wil ik dan 4 nachten blijven voordat ik verder wandel naar de kust en zo iets van het feest meekrijgen. Ik begrijp dat de lichtshow en het vuurwerk spectaculair is. Dat wil ik graag beleven.

Vandaag dus een kort stukje genieten in het o zo mooie Galicië. Onderweg vind ik nog een aantal geocaches. Op één plek staat een politieagent de passerende pelgrims te bekijken. We worden inderdaad goed in de gaten gehouden. Er zou maar eens iets mis gaan. De agent kijkt me even verbaasd aan wanneer ik de rugzak afdoe en een heuveltje opklim. Wanneer ik het woord ‘Geocaching’ gebruik begrijpt hij het, verdere uitleg is niet nodig.

En dat betekent ook op tijd aankomen in Mélide. De stad waarvan men zegt dat ze er de beste pulpo (inktvis) van Spanje bereiden. En dat ga ik ervaren. Vrij snel bij binnenkomst kom ik de eerste pulpeiras tegen en dat ziet er meteen goed en lekker uit. Honderd meter verder vind ik een slaapplek in een vrij nieuwe herberg. Na het installeren ga ik weer naar buiten en wandel een stukje terug op de route, ook om te kijken of ik Hermann (Madrid) en Carmen (Málaga) nog zie. Omdat Hermann niet zo snel wandelt verwacht ik hem achter mij. In een dorpje vind ik een klein stukje van de route een klein cafeetje. Twee biertjes gaan daar goed in, dat smaakt bij deze heerlijke temperaturen. Een aantal bejaarde dorpsbewoners kletsen intussen een beetje bij. pelgrims komen hier niet, die volgen de route.

Dan ontvang ik een app, Hermann en Carmen zitten in Mélide aan de inktvis, of ik ook kom eten. Nou, dat is wel duidelijk, in een stevige wandelpas terug.

In Mélide zijn een aantal gelegenheden waar je inktvis kunt eten, het zijn vrij grote ‘eetzalen’ waar het in de middag een drukte van belang is. Druk, gezellig druk en een ieder laat zich verwennen met heerlijke gerechtjes en drankjes.

Inktvis uit Marokko wordt hier volop gegeten, en lekker …..mmmmm

Ik bestel en nog een bordje bij en we laten het ons heerlijk smaken. Intussen wordt er weer volop gekletst over de ervaringen van onderweg. Ook weet Carmen te vertellen over de relatie van het spel ‘Ganzenbord’ en de Camino Santiago. Daar moet ik thuis nog maar eens iets over op gaan zoeken. Na afloop nog even een foto gemaakt van een pulpo en genieten van een ontvangen chupito drankje, al met al een feestje. De twee Spaanse wandelaars lopen nog een stukje verder, ik niet, ik doe een siësta en loop later nog even het stadje in. Ik heb de dag weer goed besteed en ga niet eens moe, toch maar weer op tijd naar mijn verblijf. Intussen is er ook een fietser aangekomen, een Portugees die vanaf Parijs onderweg is naar huis. Hij heeft al meer tochten gemaakt en vertelt dat het tegenwoordig allemaal veel drukker en commerciëler is, ik denk dat ik weet wat hij bedoelt.

Morgen weer verder, nog een klein stukje. Het komt nu wel erg dichtbij. Gelukkig heb ik geen haast en kan ik van alle momenten nog heerlijk genieten.

Wordt vervolgd! Buen Camino!

Geplaatst in Spanje algemeen | Een reactie plaatsen

Wandelend naar Santiago de Compostela -70-

17 juli 2018 Portomarín – Palas de Rei 26km.

Een van de vele monumentjes onderweg

Het wordt later licht en daarom sta ik ook later op, wandelen in het donker doe ik eigenlijk liever niet. Om 7:00 uur uit bed, om 7:30 uur op stap. Mijn GPS, Garmin Oregon 600, heeft een probleem, in het aan/uit knopje komt een gat, het rubber gaat stuk. Dat vind ik, netjes gezegd, erg vervelend. Want geocachen zonder GPS vind ik niet prettig. Al na een aantal kilometers zit ik aan een heerlijke bak koffie. Dat blijf ik gewoon lekker vinden. Mijn ontbijt is in de regel niet uitgebreid, een croissant en koffie is goed te doen voor mij. Daar staat tegenover dat ik ’s avonds wel probeer goed te eten. Overigens heb ik de broekriem al wel van een nieuw gaatje voorzien.

Verdwalen kan ook hier niet!

Via Hermann, de Madrileen, heb ik een plek in een herberg in Palas de Rei. Dus bij uitzondering is mijn overnachting al geregeld. Het is bewolkt en de temperatuur is goed om te wandelen, ook dat zit erg mee. Het is niet meer zo warm en met de regen valt het ook erg mee. Het lijkt plaatselijk te zijn en dan ook nog vooral in de middag en dan ben ik al op plaats van bestemming. Het landschap is golvend, groen met vele holle weggetjes, mooie bossen en af en toe koeien in de wei.

Wel wordt het steeds drukker op de Camino, het begint een beetje op een 4daagse te lijken. Veel wandelaars stappen later is op de Camino, om een certificaat te krijgen zijn de laatste 100km voldoende. De jongeren die zongen in de kerk van Portomerín zie ik ook met regelmaat op de route, worden met bussen afgezet voor weer een etappe. Maakt niet uit: ieder zijn eigen Camino. Maar ….. geef mij maar de rust.

De holle en uitgeslepen paden in Galicië

Al op tijd ben ik in Palas de Rei en meld me bij de Italiaan, de beheerder van de Casina di Marcello. Zeker een aanrader voor een verblijf. Voor bed en het diner betaal ik 20 euro. Het is volgeboekt en langzaam loopt het vol. Hermann is er nog niet en van Carmen die ook zou komen ook nog geen beeld. Omdat Hermann slecht loopt reserveer ik voor hem een laag bed, dat betekent dat ik voor het eerst omhoog moet. Dus vanavond klimmen om in bed te komen. Na de douche wandel ik even het dorp in en pak een terrasje, de zon is gaan schijnen.

Vanuit het raam van de slaapzaal zie ik deze vrouw de tuin doen

Italiaanse pasta bij Marcelo, smaakte prima, de salade trouwens ook!

Wanneer Hermann en Carmen er zijn gaan we niet veel later aan tafel, een internationaal gezelschap. De Italiaan maakt uiteraard een pasta en een gezonde salade die we ons goed laten smaken. Uiteraard hebben we het over onze wandeling en kan ik proberen mijn talenkennis te verbeteren.

Morgen naar Mélide, de stad die bekend staat om zijn heerlijke inktvis. Is maar 15km, een eitje dus.

Een klein wasje hangt te drogen in de zon bij Marcello

Geplaatst in Spanje algemeen | Een reactie plaatsen

Wandelend naar Santiago de Compostela -69-

16 juli 2018 Sarria – Portomarín 23km

Vandaag slaap ik uit tot 6 uur! Uitslapen? En na het opstaan ook nog eens rustig aan doen, het lijkt wel vakantie. Op mijn gemak neem ik voor het vertrek nog een croissant met een goede bak koffie.

Het wordt onderweg al aardig druk

Wat gaat het vandaag worden? Aan de nachtrust ligt het niet, ik heb goed geslapen, enkel de hoes over de matras was wat ‘plasticachtig’, het maakte een iets of wat krakend geluid. Ook heb ik een kleine reactie in de rug. Dat gaat straks vast weer snel over.

Hoewel de route van vandaag minder spannend is, is het weer volop genieten van Galicië. De Camino slingers door de prachtige groene natuur, de paden uitgesleten met langs de kant de regelmatig terugkerende met stenen opgebouwde muurtjes (Corredoiras). Soms is het even rustig en op andere momenten is het weer wat drukker met wandelaars. Geef mij maar de rust! Geen verkeerswegen, geen trein, heerlijk. Enkel groen, een vogel, een kabbelend riviertje, een koe in het veld. Wat meer heb ik nodig?

Geef mij maar de rust

Onderweg heb ik nog even contact met Denen en een Amerikaan die ik eerder ontmoette. De dorpjes, een ‘lugar’, een plek, zoals de Spanjaarden het zelf wel eens noemen, zijn stuk voor stuk plaatjes. Stil en uitgestorven, de pelgrims lopen er ook rustig doorheen.

Ik zie ook Hermann weer uit Madrid, ooit vertrokken met twee anderen, die zijn echter uitgevallen. Hij gaat door op karakter want ook hij heeft problemen met zijn benen. Hij loopt nu veel met Carmen uit Málaga. Een onderwijzeres, we zullen elkaar nog diverse keren ontmoeten, daarover later meer.

Via een pittige klim omhoog naar Portomarín

Om half twee heb ik een bed in Portomarín. Een klein stadje aan een stuwmeer en (her)bouwd in de jaren 60 van de vorige eeuw. De originele stad was ooit een van de welvarendste plaatsen van Galicië. Echter door het plaatsen van een stuw in de rivier Rio Miño ontstond er een stuwmeer en de stad verdween onder water. Bij laag water is de oude brug over de rivier nog te zien. De 2 kerken werden steen voor steen afgebroken en op de nieuwe lokatie weer opgebouwd. Je kunt nog cijfers zien in de stenen van de Iglesia de San Nicolás.

Iglesia San Nicolás in Portomarín uit de 12e eeuw

De mis in de kerk is er een die veel indruk maakt. Samen met Carmen en Hermann hebben ik gelukkig nog een zitplaats gevonden. De kerk is vol, mensen zitten in de gangen en achterin is ook geen plek meer. Een grote groep jongeren, ook pelgrimerend, is binnen onder leiding van zusters in habijt. Er worden populaire liederen gezongen en een zuster bespeelt de gitaar. Dit alles maakt bij mij heel wat emoties los.

Na de mis gaan we met z’n drieën eten en kan ik intussen mijn Spaans proberen te verbeteren. Dat valt nog niet zo mee. Spanjaarden onder elkaar praten graag in een flink tempo en als er dan ook nog dialecten bij komen…. Gelukkig heeft Carmen iets meer geduld.

Af en toe een drankje….

Morgen naar Palas del Rei, Hermann heeft een slaapplek gereserveerd voor twee, maar omdat Carlos is uitgevallen kan ik diens plek innemen. Het is bij een Italiaan die ook kookt voor zijn gasten. Lijkt me erg aantrekkelijk. Ook verneem ik dat het groot feest is in Santiago met op 24 juli een vuurwerk- en luchtshow. Het feest draait om de heilige Jacobus, de patroonheilige van Galicië en van Santiago de Compostela en heel Spanje. Ik wil dat natuurlijk graag meemaken. Dus ineens heb ik tijd genoeg voor de laatste 95 kilometers. Ik ben dan ook van plan om voor ik verder wandel naar Fisterra en Muxiá een aantal dagen in Santiago te verblijven. Kan ik er ook nog wat geocachen 😉.

Wordt vervolgd, Buen Camino!

Geplaatst in Spanje algemeen | 1 reactie

Wandelend naar Santiago de Compostela -68-

15 juli 2018 -Triacastela – Samos -Sarria 25,5km

Onderweg passeer ik regelmatig dergelijke bouwvallen

Na een nacht met een gezin, vader, moeder en zoon, uit oost-Europa op de kamer te hebben doorgebracht ben ik al weer op tijd op pad. Het gezin was weinig spraakzaam, ik zag ze gisteren een aantal keren en op het eind kon er een knikje af. Rond de klok van 6 uur sta ik buiten. Het is nog goed donker, wat nu nog niet erg is omdat ik het eerste stuk gistermiddag al heb verkend. Vannacht nog even goed nagedacht over de te lopen route, ik kies dus toch voor de lange route via Samos. Buiten het dorp is er geen verlichting en ik moet langs de LU634, een landweg waar af en toe een auto voorbij raast. Ik volg de witte strepen en vind zo mijn weg. Gelukkig zie ik ook af en toe een gele pijl, ik loop goed.

Langzaam wordt het licht in de buurt van Renche

Het weer is wat aan het somberen, maar het is droog. Dit beeld maakt de wandeling van vandaag ook wel weer speciaal, het maakt het een beetje mystiek. Veel riviertjes die in de verdere rust en de regen van gisteren goed hoorbaar zijn. De dorpen die ik passeer ook in volle stilte, kippen op straat, de helft in puin of onbewoond.

Monasterio van Samos, een van de oudste kloosters van de westerse wereld

In Samos heb ik een korte pauze zodra ik het stadje inwandel. Dan blijkt dat er toch wel meer mensen de route kozen die ik liep. Even valt er ook nog een buitje en gaat de hoes over de rugzak. Zelfs gaat mijn poncho er nog overheen.

Intussen blijf ik genieten van het prachtige Galicië. Bergen, groen en rust. Prachtige oude bomen en holle uitgeslepen paden.

Een mooi pad onderweg naar Sarria

In Sarria vind ik snel een pension en heb voor 20€ een eigen kamer met gedeelde badkamer. Prima en vlak bij het centrum. Er is ruimte voor een wasje en een korte siësta. En de droger is gratis, dat regelt de beheerder voor mij.

Muurschildering op de weg naar Sarria

In de stad maak ik nog een wandeling later in de middag en zie in een rustige bar de finale van de WK. Er zijn een aantal Fransen en die genieten van de winst van hun land. Na de wedstrijd, het is gezellig druk op straat begint het weer flink te regenen en te onweren maar ik vind nog een plek op een overdekt terras en doe me te goed aan een beetje friet met ali-oli. Mijn regenjas is waterdicht en dat wordt bewezen wanneer ik in de stromende regen naar mijn verblijf wandel. Een erg goede investering geweest 😉.

Nog 117km naar Santiago…… wordt vervolgd!

Geplaatst in Spanje algemeen | Een reactie plaatsen

Wandelend naar Santiago de Compostela -67-

14 juli 2018 La Faba- Triacastela 25km

Al om 5:00 uur gaat de wekker af in de kamer, wat een tijd! Ook ik kom dan al snel in beweging. Door de beheerster van deze herberg die vannacht met een gast(?) in een vrij bed stapte was ik ook al eerder wakker geweest, helemaal uitgerust ben ik niet.

Al om 7:00 uur van La Faba via La Laguna naar O Cebreiro op 1306 meter

Buiten krijg ik al snel spijt er zo vroeg op uit gegaan te zijn. Het is nog flink donker en het pad gaat snel een donker bos in en ….. het is een ruw pad. De hoofdlamp die ik hoog inschatte stelt erg teleur. Wanneer even later een aantal pelgrims mij passeren met grote lichten lift ik een stukje mee. Hun tempo ligt echter hoger ook omdat ik erg voorzichtig ben met mijn eerder gememoreerde enkels. Ik zal me maar eens verstappen, grrr, daar wil ik eigenlijk niet aan denken. Het gaat mij ook nu pas goed opvallen dat ik naar het westen loop. En niet enkel omdat mijn kuiten bruin zijn omdat de zon steeds achter mij schijnt. Nee, ook omdat de zon later opkomt vergeleken met eerst. Dus vroeg opstaan en vertrekken betekent ook dat het dan ook nog donker is.

O Cebreiro met zijn karakteristieke Pallozas

Het pad gaat verder mooi omhoog en onderweg in La Laguna geniet ik van de koffie en een broodje met tortilla. Het is een flinke hap en wat ik niet opkreeg ging mee voor onderweg. In O Cebreiro even rondgekeken, de pelgrims die er hebben overnacht zijn weg, het museumdorp is nu erg rustig. Nog iets verder omhoog staat een groot kruis waar ik nog even naar toe wandel. Vandaar zijn er prachtige vergezichten over de verre omgeving en de bergen. Een geweldig moment.

Het kruis, op grote hoogte bij O Cebreiro

Afdalend loop ik even een behoorlijke tijd alleen, zeker ook omdat ik het uitstapje maakte naar het kruis waarvoor ik even van de route af moest. Wel loop ik een stuk verder tegen Carlos en Hermann uit Madrid aan. Zij lopen niet zo hard, pakken graag een terrasje, nog liever dan ik. Na een korte babbel ga ik alleen weer verder. Daarna weer klimmen, flink klimmen en overal mooie vergezichten. Het weer is intussen toch weer in orde vandaag. Er wordt wel steeds regen voorspeld maar dat valt dan meestal in de middag. Zo ook vandaag want wanneer ik goed en wel een bed (5€) heb gevonden in een drukke en volle herberg komt er even later een giga regen- en hagelbui overzetten. Alle bezoekers in een bar niet ver van mijn verblijf staan met verbazing naar buiten te kijken. Er vormen zich weer riviertjes in de straten.

Na de bui het dorp in gewandeld en meteen even de eerste kilometers bekeken voor morgen. Er zijn weer twee opties en ik kies dus voor de langste, het scheelt nu 6,5 km. Dus toch wel even serieus naar gekeken. Morgen weer op tijd op en we gaan gewoon weer verder. We komen ook steeds dichterbij en iets in mij zegt dat ik dit niet wil. Pak ik daarom de lange route?

Buen Camino.

Groot beeld van pelgrim bij Alto de San Roque op 1270 meter

Ga ik links of ga ik rechts? De linkse is langer, doe maar 😉

Geplaatst in Spanje algemeen | 3 reacties

Wandelend naar Santiago de Compostela -66-

13 juli 2018 Villafranca – La Faba 27km, de zware route…..

In de vroege ochtend mooi zicht op Villafranca del Bierzo

Ik stap even na 6:00 buiten, het is nog donker. De eerste kilometer ken ik al, die verkende ik gistermiddag nog. Dan is het meteen vrij steil omhoog over een niet erg makkelijk rotsachtig pad. Ik had ook een eenvoudige route kunnen nemen, maar ik houd ook van een stuk uitdaging. Vanuit het dal op 501 meter gaat het snel naar 932 meter. Ik kies dus voor ‘de zware variant’ / de ‘Camino duro’. Daar krijg ik geen spijt van. Niet enkel omdat hij lekker rustig is maar ook voor de vele mooie uitzichten die ik heb over Villafranca. Onderweg gaat het door een erg mooi bos met stevige kastanjebomen.

Geen kastanjeboom maar een wensboom, volop wensen hanger er in

In Trabadela, na 11 km komen de twee opties weer tezamen. Het is meteen weer drukker, de meeste wandelaars namen de route langs de autoweg, jammer die hebben iets gemist. In het dorp neem ik een pauze, zit lekker op een terrasje buiten met een koffie en een broodje. Blijven genieten!

Soms over een smal stenen pad, soms langs een autoweg

Vanaf Las Herrerias gaat het weer omhoog over een stenen pad, het is zwaar en ik begin al te verlangen naar een herberg. Die vind ik in La Faba. Ik word geholpen door een jonge, erg enthousiaste dame die flink draaiend met haar heupen mij alles vertelt wat ik moet weten. Voor 12€ heb ik een bed in een ruimte met 2 stapelbedden, het ziet er keurig uit. Verrassend is ook dat ze later, midden in de nacht samen met een gast, geen pelgrim, in een bed op ons zaaltje kruipt. In de ochtend had ik nog even contact met een andere kamergenoot waarbij we elkaar toch wel even verbaasd aankeken. Zij vond het ook wel een beetje vreemd. Overigens ook wel bijzonder, die gast was bekend met Oosterhout, waar hij voor zijn werk met enige regelmaat verblijft.

De broodjes die die de basin maakt zijn echter super, dat moet ik haar nageven. En enthousiast is ze zeker ook.

Smullen maar!

Het gaat in de middag ook nog even regenen en onweren. Terwijl ik binnen zit stopt er een taxi voor de deur. Daar moeten een aantal fietsen in. Dat wordt nog een hele puzzel. Sturen worden gedraaid, wielen eruit gehaald, geduwd van alle kanten. Ben ik blij dat ik lopend ben.

Met Dirk-Jan en Ilse op de foto

Om een uur of 8 is het droog. Voor de nieuwe dag wordt weer regen voorspeld, al voor de middag. Kijken hoe ver ik ga wandelen morgen, ik heb dus geen haast!!!

Nu zit ik op 26 wandeldagen en heb intussen 567km overbrugt.

Buen Camino.

Geplaatst in Spanje algemeen | 2 reacties